แป้ง

สถานที่ท่องเที่ยว อ่าวมะนาว

สถานที่พัก สุขทวีรีสอร์ท

งบประมาณ ต่อ คน ประมาณ 1 พันบาท

วันเวลา 3-5 กุมภาพันธ์

ผู้ร่วมเดินทาง  (อยากวาดรูปประกอบ แต่วาดไม่เก่ง จินตนาการเอาล่ะกัน

หัวไชเท้า(เพี๊ยะ) เลขหนึ่ง(อ้วน) ปาก(พร) ช้าง(ปอง) แตงล้าน(แตง)

พระอาทิตย์หรือหมูกใหญ่(อ๋อง) นกที่ไม่สวย(นก) หมูกเล็ก(อ้อม) หมู(เตย) โคนม(ยู้)

ออกเดินทาง วันที่ 3 กุมภาพันธ์ ณ สถานีรถไฟธนบุรี

แหกขี้ตาตื่น ตี5.45 ง่วงงงได้อีก แต่มัวแต่บิดขี้เกียจไม่ได้เด๋วสาย

พออาบน้ำเสร็จกำลังแต่งตัว เตยก็โทรมา ว่ารถเมล์ สายไรนะ 58 ป่าว

(จริงๆมันคือสาย 68 กะ 57 อย่าเอามารวมกันเซ่)

แล้วก็ แบกกระเป๋า เดินออกไปขึ้นรถเมล์ เห็นเวลาก็ชิวชิว

แต่ไม่กล้าเดินออกริมคลอง มันมืด เรยออกทางซอยปกติ

ทำไมมันไกลฟระ หรือว่า กระเป๋าหนัก ส่วนพวกที่มาจากเกษตร ถึงตั้งแต่ 6 โมง

ปากดไปถึงที่นัดกับอ้วน พรพรรออยู่แล้ว ส่วนอ้วน กำลังเดินมาที่ป้ายที่นัดไว้

แล้วก็ต่อแท็กซี่กานไป ที่สถานีรถไฟ พอไปถึงทุกคนก็ มากันครบแล้ว

(คราวที่แล้วก็อย่างงี้แหละ คนบ้านใกล้กว่า ไม่รีบ)

ก็ไปหาซื้อไรกิน แล้วก็ รอขึ้นรถไฟ โชคดี ที่รถไฟฟรี ต่ออายุ เราเลยมีโอกาส

ได้ขึ้นฟรีไปลงที่หมายเลย ประหยัดไป 57บาท

พอขึ้นรถไฟ โชคดีอีกที่ รถไฟ นั่ง 4 กับ 6 ลงตัวกับพวกเรา พอดี

เลยแบ่งออกเป็นสองฝั่งนั่งดังนี้

พร นก           ปอง เตย ยู้

เรา อ้วน         อ๋อง อ้อม แตง

รถไฟออก 7.25 จากสถานีธนบุรี

ไปยังสายใต้เรื่อยๆ ทุกคนแลดูสนุกสนาน เม้าท์เรื่องที่กำลังเป็นที่ฮิตติดลมบนกันไป

ช่วงเวลาจากสถานีต้นทางมา ได้ 3 ชั่วโมงหน่อย มองนาฬิกา

โอ้ว 11 โมงแล้ว เด๋ว 13.40 ก็ถึงสถานีปลายทางแล้วเร็วดี

แต่ ไม่เลย ช่วงเวลา 11 โมงกว่านั่นแล เดินช้ามาก ทุกคนต่างดูอิดโรย

หมดแรงเม้าท์ บ้างก็หลับ บ้างก็นั่งเหม่อ บ้างก็ฟังเพลง

แล้ว ฝั่ง 6 คนก็ตื่นมากินๆ ๆ ฝั่งเราก็ยังไม่หิว ไว้เที่ยงๆ ค่อยกินล่ะกัน

พอเที่ยง ถึงหัวหิน จะหาไรกิน แม่ค้าที่เราเล็งๆ ไว้ ลงไปหมดแล้ว

มีแต่แม่ค้าหน้าใหม่ที่ขึ้นมาจากหัวหินแทน แต่ของที่ขายดูไม่น่ากินเท่าคนก่อน

สุดท้าย เรยได้ไข่ต้ม 2 ฟอง กับก๋วยเตี๋ยวเล็กแห้งห่อละ 5 บาทมาปะทังชีวี

พอเลยจาหัวหิน ก็ ผ่าน ปราณบุรีที่เก่าที่เคยไป สักพักใหญ่ มองดูนาฬิกาบอกเวลา

ตอนนี้เวลา บ่ายโมงกว่าๆ แล้ว ใกล้จะถึงแล้ว เราก็ได้เห็นทะเลสวยๆ

ทุกคนดูมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้งหลังจาก ห่อเหี่ยวกันมากนาน รถไฟผ่านสถานีประจวบคีรีขันธ์

และในที่สุดรถไฟก็มาถึงสถานีเป้าหมายจนได้ สถานีหนองหิน

ก็ที่รีสอร์ทก็ให้รถมารับ คนขับคือลูกชายลุง พี่นุ และพี่นุคนนี้แหละที่ขับรถ

พาเราเที่ยวตลอดทริปนี้เลย พี่นุมาส่งที่พัก

พวกเราก็ พักเหนื่อยกัน ห้องพักที่เราพัก เปิดประตูเข้าไปก็เป็น ที่นอนเลย

มีฟูกให้ 10ฟูก นุ่มๆ นอนรวมกันหมด แล้วก็มีตู้เย็นทีวี และ ห้องน้ำ 2 ห้อง

ด้วยราคาที่โอเค

กับห้องแอร์ เป็นห้องที่ถูกใจมาก และสภาพก็ใหม่ เหมือนที่เราเห็นในรูปบนเวบด้วย

หลังจาก กลิ้งกันสักพัก เราก็ ขอให้พี่นุ พาเราไปอ่าวมะนาวเตรียมเล่นน้ำทะเลกัน

เราไปนั่งชายทะเลสั่งอาหารกลางวัน ตอนบ่ายสามครึ่ง มากินกัน แต่ว่า

อาหารมันไม่ไงอ่ะ ไม่อร่อย พูดได้เต็มปาก โชคดีที่ ห่อหมกทะเล อร่อย

แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้ลงน้ำทะเลกันเพราะว่า จะไปหาซื้อของกินกัน

แต่พอไปถึงตลาด ตลาดเล็กมาก หมุก็เขียวแล้ว ปลาก็แทบไม่มี

เราเรยได้แต่ เครื่องปรุง และน้ำ ของที่เซเว่น กลับมา

มื้อเย็นวันนั้นเราเลยไปสั่งร้านเจ๊ปัง มากินกัน

อร่อยสมที่พี่นุแนะนำ แต่ เผ็ดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

คืนนั้นก็เฮฮากันเล็กน้อยแล้วก้เข้านอนกัน

วันที่ 4 กุมภาพันธ์

ตอนแรกว่าจะส่งคนไปกับแม่พี่นุ เพื่อจะไปตลาด

เลยตั้งนาฬิกาปลุกไว้ แต่ แตงลุกขึ้นมาปิดแล้วก็นอนต่อ

พอตื่นมากันก็ เกือบแปดโมงครึ่งแล้ว เช้านี้ทุกคนระบบขับถ่ายดีเกินไป

ท้องเสียกันหลายคน เราก็ด้วยเล็กน้อย คาดว่าจะเป็นปลาหมึกเมื่อวานที่ไม่อร่อย

เราพลาดที่จะไปตลาดกับแม่พี่นุ จึงแบ่งคนส่วนหนึ่งต้มมาม่า ใส่ไข่เป็นอาหารเช้า

แล้ว เรา อ้อม ปอง เตย ก็ไปตลาดซื้ออาหารทะเลที่จะมาปิ้งย่างคืนนี้

นั่งมอไซค์ที่พ่วงรถไว้ข้างๆ หรือ สาเล้ง กันไป พอไปถึง

หมูดูดีกว่าเมื่อวาน(เยอะ) เลยซื้อ แต่ว่า อาหารทะเลยังคงไม่ค่อยมี

พอถามแม่ค้าจึงได้รู้ว่า ที่นี่มีแค่นี้แหละ ถ้าเยอะกว่านี้ต้องเข้าตัวเมือง

เลยกลับมาที่พัก กัน แล้วก็กินมาม่า พอล้างจาน เตรียมตัวกันเสร็จ

ก็โทรหาพี่นุให้พี่นุพาเที่ยว เราก็อารมณ์บูดเล็กน้อย

เนื่องจาก ไม่มีใครออกความเห็น มีแต่คนถามเรา เราก็เลยอารมณ์แบบ

ในเมื่อถามแล้วเราไม่ได้คำตอบ ไม่มีความเห็นใดที่เป็นประชามติ แล้วจะถามเราทำไม

ชวนทำนู้นก็ไม่เอาชวนทำนี้ก็ไม่ตอบ ลงทะเลกันก็ไม่ลง พี่นุ เรยพาเราไป

เขาช่องกระจก ไปปีนบันได 396 ขึ้น ท่ามกลางฝุงลิงที่หิวโหย

ความเหนื่อยจากการปีนบันได และความน่ากลัวของฝูงลิง ทำให้เราคายอารมณ์บูดไปปลิดทิ้ง

ลิงที่นี่ ไม่แย่งของ แต่อย่าวาง ป้าคนหนึ่งที่ขึ้นไปบนเขากับพวกเราเพื่อที่ขายอาหารลิง บอกไว้

ป้าแกขายเราตั้งแต่ข้างล่างแล้วแต่เราไม่เอากะว่า ค่อยให้ลิงหลังจากที่ลงมา

ป้าแกบอกว่า ข้างล่างมันอิ่มแต่ข้างบนมันหิว ตอนแรกเราก็ไม่เข้าใจ

พอปีนตามป้าแกขึ้นไป ถึงศาลาพักกลางทาง (ตอนแรกนึกว่าถึงยอดแล้วเหนื่อย)

ลูกพรอาทิตย์ของเราเป็นลมค่ะ ปากซีดเลยยยย ลิงต้องมาปลอบว่าไม่เป็นไร 5 5 +แล้วพรก็เห็นดาวกันเลยทีเดียว

และหลังจากที่เพื่อนเราเป็นลมเป็นแล้งหน้ามืดเราจึงหยุดพักตรงนั้น แล้วก็ได้แจ้งว่า

อันป้าว่า "ข้างบนมันหิวโหย"  หมายความว่าไง อ้อมหรือ ใครสักคนซื้อข้าวโพดจากป้าเพื่อให้อาหารลิง

จากนั้น ลิงมันก็มาเป็นฝูงงงงงงงงง แย่งอาหารกัน (แต่ไม่แย่งจากเรานะ)

เพื่อนเริ่มหวาดกลัวเริ่มซื้ออาหารแต่ให้ป้าเป็นคนให้อาหารแทน

ป้าแกก็ "มา  มา มา" เรียกลิง แม่เจ้ามาเยอะกว่าเดิม ชักทนไม่ไหว พออ๋องดีขึ้น

เราก็ขึ้นไปที่ยอดกันต่อ ระหว่างทางฝูงลิงดูดุมากขึ้น หิวโหยตลอดเวลา

ไม่ช้าเราก็ถึงยอดเขาที่เป็นที่ตั้งของวัดเขาช่องกระจก ลมเย็นพัดโกรกพวกเรา

ทำให้อาการเหนื่อยที่ปีนมา หายไป ประกอบกับวิว ที่เราได้เห็น

วิวของอ่าวประจวบ อ่าวมะนาว สวยงาม มากๆ

ได้ยินเสียงปอง ร้อง พอหันไปทางเสียง ก็เห็นปองส่งเสียงปะทะและเอาหมวกฟาดลิงอยู่ --- ---**

ตอนนั้น เอง ป้าก็ "มา มา มา" ในใจนึกขอชมวิวก่อนนะ ยังไม่อยากเห็นลิง

เราเรยหลบไปที่นั่งพัก ป้าแกก็ให้ แต่ก็ไม่หันไปมอง เพราะมีรูปปั้นบังอยู่

พอแตงเดินมาถือขวดน้ำ เปล่า เปล่า มีลิงตัวหนึ่งตะขรุบกระเป๋ากางเกงแตง

ดูท่าลิงจะหิวน้ำ เกาะกระเป๋ากางเกงแตงแน่นตะกุยตะกุยแตงเองก็ตกใจ

วิ่งไปทางพร เท้าลิงก็ข่วนขาพรเข้า วิ่งมาทางอ้อม (คือคนอื่น ถอยหนีหมดแล้ว)

อ้อมก้กำลังจะช่วยลิงก็โดดมาเกาะ ที่อ้อม เหมือนที่มันเกาะแม่มัน แล้วป้าก็มาไล่ไปให้

ป้าแกบอกว่า มันหิวน้ำน่ะ เราก็เรยประจักษ์ว่า เราควรจะลงแล้วล่ะ ถ้ามันเรียกเพื่อนที่หิว

มามาไปกว่านี้เราคงจะเป็นอาหารลิงเสียเอง เราจึงเดินทางลงกัน ก่อนลงเราก็ได้ตื่นเต้นกับ

ลิงที่ยูฮู้กัน แต่มันเขินเรยเดินหนีไป เราจึงรีบลงจากเขา

ลงมากินน้ำให้หายเหนื่อยแล้วก็

ให้นมหมาที่เดินขึ้นไปกับเรา หมาค่อยฟัดกับลิงแทนเรา เราจึงตอบแทนมันด้วย ไวตามิลค์และทาโร่

จากนั้นเราก็ไปตลาดในตัวเมือง คราวนี้ตลาดนี้เป็นที่สุขสมใจของเราแล้วล่ะ

เราได้ของครบที่เราต้องการ แล้วเราก็กลับไปที่พักเพื่อเอาของไปแช่ไว้

แล้วก็ออกไปกินข้าวที่ครัวแมกไม้ ร้านที่พี่นุแนะนำ ไม่ผิดหวังเช่นเคย

อร่อย ตามคำแนะนำ แล้วพี่นุก็พาเราไปอุทยานวิทยาศาสตร์พระจอมเกล้า หว้ากอ

(เราเคยไปเข้าค่ายวิทยาศาสตร์ตอนม.6กันที่นี่แล้วล่ะ)

ไปเคารพอนุสาวรีย์ ร.4 ชมสวนผีเสื้อแล้วก็ ออกจากที่นั่น (เพราะว่ามันปิดแล้ว)

กลับจากที่หว้ากอ เราก็ไปที่ศาลเจ้าพ่อล้อมหมวกกัน ที่นั่นว่ากันว่ามีค่างแว่นถิ่นใต้อยู่

อยากเห็นมากๆเพราะว่าก่อนไปได้ดูรุปบนเน็ตแล้วมันน่ารัก แต่พอไปถึงกลับไม่มีสักตัว

พี่นุบอกว่าตอนเช้าอ่ะเย็นแต่นี่มันเย็นแล้ว พอเราไปไหว้เจ้าพ่อล้อมหมวก เห็นพี่ทหารอากาศ

เรยถามอีก พี่เค้าบอกว่า ตอนยังไม่ลงมาหรอก ต้องตอนเช้า

แล้วเพื่อนๆก็ เสี่ยงเซียมซี ยกช้างถามถึงความสำเร็จกัน เจ๊ใหญ่เราขอให้ได้เห็นค่างแว่น

และแล้ว จู่ๆ พี่นุ ก็ส่งเสียงว่า “ใครอยากเห็นค่างแว่นมั้ง” เราก็รีบเดินไปทางพี่นุ

พี่นุชี้ไปบนเขา เราเห็นตัวอะไร กระโดด วับ วับ ไกลๆ เราก็บอกพี่นุว่า โห ไกลไปอ่า

สักพักมองไปที่ต้นไม้ เริ่มมี ลงมา ตัว สองตัว สามตัว แล้วก็ลงมา บนต้นไม้เยอะเลย

อาจจะไม่เยอะเท่าตอนเช้าแต่ก็เยอะพอที่เราทั้งสิบคนจะได้เห็น

ค่างแว่นเมื่ออายุยังไม่ 6 เดือน จะมีตัวสีเหลือง เหมือนหงอคง ในเรื่องไซอิ๋วเลย

เกาะแม่ที่มีตัวสีเทา ออกดำ ตาแบ๊วๆ ยิ่งกว่าใส่คอนแทคเลนส์ตาโตอีก น่ารักมากก

เราเรียก ลงมาหน่อยนะ ขอถ่ายรูปหน่อย ลงมานะ มันก็ลงมาด้วย โอยย น่ารัก

ถ้าเทียบกับลิงที่เขาช่องกระจกเมื่อกลางวันแล้ว กินขาดดดดดด

แล้วก็มุ่งตรงกลับไปเล่นนำที่อ่าวมะนาว แต่คนลงเล่นน้ำน้อย ตอนแรกมีแค่เรากับเตย

สักพัก นก ก็มานั่ง พร แล้ว อ้อม หลังจากกินอิ่มก็ตามมานั่ง เรานั่งเม้าท์กัน

เรื่องของผู้หญิ๊ง ผู้หญิงแล้วเสียงเพลงชาติก็ดังขึ้นบอกเวลา 6 โมง ไม่นานนัก

เราก็ขึ้นจากทะเล เพระว่าเราหนาวววววววว แล้วก็จะกลับที่พัก

ตอนนั้น เองเตยไปเป็นเพื่อนอ้อมที่ไปห้องน้ำ แม่เตยก็โทรมา

เจ๊ใหญ่เราด้วยความไม่รุ ก็ รับสาย ส่งให้พี่นุ พี่นุก็ถามหาเจ้าของ

เราเห็นก็บอกว่าของเตย พี่นุบอกว่าเพื่อนข้างหน้ารับแล้ว เราจึงรับโทรศัพท์มาพูด

ปากดว่าเป็นแม่ของเตย (ตายละหว่า งานเข้าแล้ว เตยไม่ได้บอกแม่ว่าจะมาเที่ยวด้วยกัน)

สุดท้ายก็ผ่านไปได้ด้วยดี เราก็กลับมา เตรียมปิ้งย่าง อาหารที่กินกัน

ทั้งปลา กุ้ง ปลาหมึก หอย หมูต่างไปเริงรำบนตะแกรงปิ้ง อร่อยจริงๆ

(แต่ปลาหมึกก็ยังไม่สดอยู่ดีไม่ใช่หน้ามันเค้าว่างั้น) แต่หมูนี่เด็ดเพราะเราหมัก 5 5

มีชามที่หมักเค็ม และ หมักไม่เค็มเพราะลืมใส่รสดี แต่ก็อร่อยทั้งคู่นะ ตามความชอบ

พอกินเส็ดก็ 4 ทุ่มกว่าเก็บกวาดทยอยกันอาบน้ำ แล้วก็ สังสรรค์กัน

คืนนี้ฮามาก เพราะมี คนแรมต่ำ 3 คน มาช่วยกันเรียกเสียงฮา

วันที่ 5 กุมภา

แตงก็กลับไปก่อนเพราะจะนั่งรถไฟกลับราชบุรี ส่วนที่เหลือ

ก็เอกเขนกไป สักพักพออาบน้ำกันหมดมีส่วนนึงไปกินข้าวเช้า

พอเที่ยงครึ่งเราก็เรียกรถตุ้มารับพวกเรากลับบ้านกัน

4โมงเย็นตื่นมา แถววงแหวนรอบนอก พี่คนขับจอดส่งผู้ร่วมทาง

เห็นมีของกินเยอะ เรา อ้วน พร จึงโดดรถหาสเต็ก กินแล้วก็ข้ามสะพายลอย

นั่ง 147 กลับบ้าน พรลงก่อนอีก 10นาที เราก็ลง ถึงบ้านตอน ห้าโมง

คาดว่าอีก 10 นาทีอ้วนก็คงถึงแล้วเหมือนกัน

กลับมาเราก็หลับเป็นตายด้วยความเพลีย

ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่แตงโทรมา บ่นเล็กน้อยว่าถึงบ้านตอน สี่โมง ได้ข่าวออกไปตั้งแต่ 9โมงครึ่ง

เหนื่อยจริงๆแฮะทุกคน

แต่ก็เป็นอีกทริปที่มีความทรงจำกับพวกเพื่อนๆ

ไว้ทำงานแล้ว หาเวลาว่างไปเที่ยวกันอีกนะ คราวหน้าต้องมีคนขับรถพากันเนอะ